Η σειρά των παιχνιδιών Zelda, είναι από τις πιο δημοφιλείς και αναγνωρίσιμες στον χώρο του gaming. Η ιστορία της ξεκινά από το μακρινό 1986 και το Famicom Disk System της Nintendo και φυσικά το NES. Από τότε, τα παιχνίδια Zelda είναι συνυφασμένα με της κονσόλες της ιαπωνικής εταιρίας και η συνύπαρξη αυτή, μας έχει δώσει μερικές από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές του μέσου.

Μπορεί ο Super Mario να είναι για το μεγαλύτερος μέρος του κοινού η μασκότ της Nintendo, όμως ανέκαθεν τα παιχνίδια της σειράς Zelda προσέφεραν κάτι βαθύτερο, πιο ώριμο, και αποτελούσαν την «ψυχή» της εταιρείας. Όχι βέβαια πως και ο Ιταλός υδραυλικός δεν αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα IP του gaming, αλλά όπως και να το κάνουμε οι περιπέτειες του Link μας προσέφεραν την αίσθηση ενός πιο μυστικιστικού και πολύπλοκου παιχνιδιού.

Και ενώ ο πυρήνας της ιστορίας όλων των παιχνιδιών της σειράς είναι φαινομενικά κάτι απλοϊκό (ένας ήρωας που προσπαθεί να σώσει την πριγκίπισσα από ένα εχθρό που θέλει να καταστρέψει τον κόσμο), η Nintendo καταφέρνει με μαεστρικό τρόπο να κάνει αυτά τα ταξίδια μοναδικά. Καταφέρνει να προσφέρει εμπειρίες που ξεπερνούν τη φαντασία και μένουν χαραγμένες στην μνήμη όποιου τις έχει γευτεί.

Πρόλογος – Η προϊστορία των The Legend of Zelda

Ο βασικός άξονας στον οποίο κινούνται οι δημιουργοί των παιχνιδιών Zelda είναι να σε βάλουν στην διαδικασία να ανακαλύψεις πράγματα. Να σου εξάψουν τη φαντασία. Να  σκεφτείς εναλλακτικές διαδρομές, μέσα και έξω από το κουτί. Πολλές φορές να σε βγάλουν άθελα σου, από τον βασικό σου στόχο, αξιοποιώντας με τον καλύτερο τρόπο την ουσία του ρητού: «Σημασία έχει το ταξίδι και όχι ο προορισμός».

Διαχρονικά λοιπόν, η επιδίωξη του εμπνευστή και παραγωγού των περισσοτέρων παιχνιδιών της σειράς Shigeru Miyamoto, ήταν αυτή. Ανεξάρτητα από το ύφος και το είδος του εκάστοτε τίτλου, ήθελε να σε ιντριγκαρει, να σε οδηγήσει στο να ψάξεις, όχι επειδή στο επιβάλει ένα quest του παιχνιδιού, αλλά επειδή κάτι σου κίνησε το ενδιαφέρον. Περιττό να πούμε πως το καταφέρνει άψογα, είτε ο τίτλος είναι 2D, είτε έχει περισσότερα στοιχεία action, platforming, είτε είναι open world, όπως τα δυο τελευταία μεγάλα κεφάλαια του IP.

Όμως υπάρχει και κάτι ακόμα που κάνει κάθε παιχνίδι Zelda μοναδικό. Κάτι που δίνει ταυτότητα στον εκάστοτε τίτλο και η εφευρετικότητα των δημιουργών από το 1986 έως και σήμερα είναι ανεξάντλητη. Πάντα υπάρχει ένας πρωταγωνιστής πέραν των χαρακτήρων, πάνω στον οποίο κινείται όλο το παιχνίδι. Μια ιδέα, ένας μηχανισμός, ένα αντικείμενο του εξοπλισμού μας ή ένα μουσικό όργανο όπως στο The Legend of Zelda: Ocarina of Time, για το remake του οποίου έχουμε την χαρά να κάνουμε το παρόν review.

Ιστορία

The Legend of Zelda: Ocarina of Time κυκλοφόρησε το 1998 για το Nintendo 64 και οι καινοτομίες του τίτλου δεν αφορούσαν μόνο το κομμάτι των μηχανισμών. Το Ocarina of Time εισήγαγε για πρώτη φορά στη σειρά ένα ύφος πιο σκοτεινό. Την ίδια συνταγή ακολούθησαν αργότερα τόσο το Majora’s Mask (και αυτό για το Nintendo 64) όσο και το Twilight Princess για το Wii. Η ιστορία του παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ας δούμε παρακάτω τα σημαντικότερα στοιχεία της, χωρίς φυσικά spoiler, αλλά και ποιες προσθήκες υπάρχουν στη remake έκδοση του τίτλου.

Η ιστορία διαδραματίζεται στη Hyrule, έναν φανταστικό κόσμο γεμάτο βασίλεια, αρχαίους ναούς, μυστηριώδη πλάσματα και θρύλους. Πρωταγωνιστής είναι ο Link, ένα νεαρό αγόρι που μεγαλώνει σε ένα απομονωμένο δάσος, στο χωριό Kokiri. Η ζωή του αλλάζει ριζικά όταν καλείται να αναλάβει μια αποστολή που συνδέεται με την προστασία της Hyrule από μια σκοτεινή απειλή. Εξοπλισμένος με ένα ξύλινο σπαθί, ένα μουσικό όργανο από την παιδική του φίλη και την δύναμη της άγνοιας για τον κίνδυνο που τον περιμένει, ξεκινάει το ταξίδι που θα τον κάνει να ξεπεράσει τον εαυτό του.

Στην πορεία του ο Link θα ανακαλύψει πράγματα που δεν ήξερε πως υπάρχουν. Θα γνωρίσει σημαντικούς χαρακτήρες, θα εξερευνήσει εντυπωσιακά κάστρα και μυστηριώδεις ναούς. Θα αναζητήσει αρχαία κειμήλια βαρύνουσας σημασίας τόσο για το σύμπαν της Hyrule, όσο και για την ιστορία αυτή καθαυτή. Τελικά, όλα αυτά θα γίνουν τα όπλα του ενάντια στον εχθρό που απειλεί να καταστρέψει τον κόσμο. Η βασική θεματική του έργου αφορά την ενηλικίωση και την απώλεια της αθωότητας κατά το πέρασμα του χρόνου.

Σε ότι αφορά τώρα το remake, οι αλλαγές στο σενάριο είναι ελάχιστες, όμως καθόλου επουσιώδεις. Η κεντρική ιστορία παραμένει ίδια, με κάποιους διαλόγους να έχουν εμπλουτιστεί. Δεν έχουν προστεθεί νέες ιστορίες ή γεγονότα, αλλά οι διάλογοι μεταξύ των χαρακτήρων έχουν γίνει περισσότερο κινηματογραφικοί. Τέλος, η αίσθηση μας είναι πως τα πιο σκοτεινά και ανατριχιαστικά σημεία του αρχικού παιχνιδιού, έχουν κατά κάποια τρόπο “εξομαλυνθεί”. Όχι σε βαθμό φυσικά που αλλάζει την εμπειρία ή την μετατρέπει σε ένα γλυκανάλατο παραμύθι για παιδιά.

Gameplay

Πάμε τώρα στο gameplay το οποίο κινείται σε τρεις βασικούς άξονες. Την εξερεύνηση, τις μάχες και την επίλυση γρίφων. Η εξερεύνηση γίνεται στις διάφορες περιοχές της Hyrule. Η ελευθερία που έχει ο παίκτης, δεν είναι αντίστοιχη με αυτή που υπάρχει στο Breath of the Wild, όμως αυτό κάνει τον τίτλο λιγότερο χαοτικό. Παρόλα αυτά, όσα μπορούμε να ανακαλύψουμε είναι αμέτρητα. Από σημαντικά Dungeons, χαρακτήρες και side quests, μέχρι λιγότερα σημαντικά πράγματα και αντικείμενα. Η μαγεία του παιχνιδιού δεν κρύβεται μόνο στην αξία αυτού που βρίσκεις, αλλά στην ευχαρίστηση που νιώθεις, ανακαλύπτοντας κάτι από το πουθενά.

Η μάχη είναι απλούστερη, αλλά λειτουργεί εξαιρετικά. Το σύστημα της μάχης βασίζεται στο κλείδωμα του στόχου. Ένας μηχανισμός τον οποίο δεν εφηύρε το Ocarina of Time, όμως είναι αυτό που τον έκανε δημοφιλή, καθιερώνοντας τον ως βασικό μηχανισμό στα 3D action παιχνίδια. Δεν είναι ένα γρήγορο hack & slash, αντίθετα πρέπει να παρατηρείς τον εχθρό σου, βρίσκοντας τα αδύναμα σημεία του και χτυπώντας την κατάλληλη στιγμή. Η μάχη λοιπόν είναι μια αλληλουχία από άμυνες με την ασπίδα, μέχρι ο εχθρός να γίνει ευάλωτος και να τον χτυπήσεις με το σπαθί. Φυσικά εκτός από αυτόν το μηχανισμό, δίνονται στον παίκτη και επιπλέον όπλα. Όπλα με διαφορετικά χαρακτηριστικά, ώστε να τα προσαρμοστείς στον εκάστοτε αντίπαλο και άλλα που βοηθούν την εξ ‘αποστάσεως προσέγγιση.

Οι εχθροί έχουν αρκετά μεγάλη ποικιλία, όμως το σημαντικότερο είναι το πόσο διαφορετικοί είναι μεταξύ τους. Διαφορετικοί και εμφανισιακά, αλλά κυρίως στα μοτίβα των επιθέσεων τους. Έτσι η προσέγγιση σε κάθε έναν από αυτούς πρέπει να είναι η κατάλληλη. Σε ότι αφορά τα bosses, είναι όλα ενδιαφέροντα και πολύ ξεχωριστά. Η συμπεριφορά τους και τα pattern τους είναι πολύ ταιριαστά με το dungeon στο οποίο τα βρίσκουμε. Από την άλλη, πρέπει να πούμε πως κατά μια έννοια πάσχουν σε επίπεδο μάχης. Δεν ξεφεύγουν δηλαδή από το κλασσικό μοτίβο της εποχής κατά την οποία δημιουργήθηκε το παιχνίδι. Έχουν δηλαδή τρεις φάσεις, μια συγκεκριμένη κινησιολογία σε κάθε φάση και ουσιαστικά αυτό είναι το boss fight μας.

Τα Dungeon και η Ocarina of Time

Πάμε τώρα και στο τελευταίο, αλλά μάλλον σημαντικότερο μέρος του παιχνιδιού, που είναι τα dungeons και η επίλυση γρίφων. Αφού εισέλθουμε στο dungeon πρέπει να λύσουμε μια σειρά από γρίφους κλιμακούμενης δυσκολίας, αλλά στην πλειονότητα τους βατοί ως προς την επίλυση τους. Θα χρειαστεί να επιστρατεύσουμε τη λογική μας, να εκμεταλλευτούμε τα στοιχεία της φύσης, το περιβάλλον και τους νόμους της φυσικής. Ακόμα και στα σημεία που θα “κολλήσουμε” τελικά η λύση αποδεικνύεται πως βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας. Ανάμεσα στα παζλ θα κάνουμε κάποιες μάχες με εχθρούς, έως ότου φτάσουμε στην τελική αναμέτρηση. Πέρα από την πρόοδο του παιχνιδιού, στα dungeons θα βρούμε και αντικείμενα που θα κάνουν τη ζωή μας ευκολότερη για την συνέχεια του παιχνιδιού. 

Ειδική μνεία βέβαια πρέπει να κάνουμε και για την Ocarina, το βασικότερο εργαλείο του παιχνιδιού. Όπως αναφέραμε και στον πρόλογο, η Nintendo πάντα στοχεύει στο να βάζει έναν μηχανισμό στα παιχνίδια Zelda, πάνω στον οποίο βασίζεται η λογική ολόκληρου του παιχνιδιού. Στην περίπτωση αυτή, χρησιμοποιεί ένα πνευστό όργανο. Όχι κάποιο τεράστιο σπαθί που διαλύει τους εχθρούς. Όχι μια στολή που κάνει τον ήρωα μας παντοδύναμο. Αλλά ένα απλό και ταπεινό πήλινο μουσικό όργανο.

Τόσο απλό και όμως καταφέρνει να δώσει μια πρωτόγνωρη ταυτότητα στον τίτλο. Με αυτό μπορούμε να μάθουμε διαφορετικούς σκοπούς ολοκληρώνοντας τις αποστολές μας ή ακόμα και να δημιουργήσουμε τους δικούς μας. Κάθε σύνθεση αποτελεί κλειδί για να προχωρήσουμε παρακάτω, να λύσουμε αινίγματα και να εξοικειωθούμε με τους υπολοίπους χαρακτήρες. Και το πιο μαγικό από όλα, είναι πως εμείς οι ίδιοι παίζουμε τα τραγούδια και μάλιστα η ocarina μας λειτουργεί ως ένα κανονικό μουσικό όργανο, στο οποίο μπορούμε να παίξουμε οποιοδήποτε ρυθμό θέλουμε.

Τι νέο υπάρχει στο remake

Πέρα από τις οπτικές βελτιώσεις με τις οποίες θα ασχοληθούμε αργότερα όμως, η Nintendo εμπλούτισε και βελτίωσε αρκετά πράγματα και στο κομμάτι του gameplay. Η κλίμακα του κόσμου του παιχνιδιού έγινε λίγο μεγαλύτερη. Αυτό έχει αποτέλεσμά να αλλάζει κάποιες φορές και η χωροταξία τον κτισμάτων, αλλάζοντας ελαφρώς και την επίλυση γρίφων. Φυσικά αυτό βοηθάει κάνοντας τον κόσμο πιο αληθοφανή και ζωντανό. Ακόμη έχει προστεθεί η δυνατότητα για άλμα. Έτσι το platforming γίνεται περισσότερο ενδιαφέρον, ενώ πλέον έχουμε δυνατότητα και για “sprint” ώστε να κινούμαστε ταχύτερα από σημείο σε σημείο.

Επίσης, σε επίπεδο στόχευσης βοηθάει το γυροσκόπιο του χειριστηρίου του Nintendo Switch 2. Μια ακόμα προσθήκη που κάνει τη ζωή μας ευκολότερη. Τέλος υπάρχει και ένα gimmick χαρακτηριστικό, το οποίο είναι πως μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το μικρόφωνο της κονσόλας, ώστε να παίξουμε με κάποιο κανονικό όργανο ή και να τραγουδήσουμε οι ίδιοι τους σκοπούς στην οκαρίνα μας, αντί να χρησιμοποιούμε το χειριστήριο. Όλα τα παραπάνω, καθώς και η καλύτερη κάμερα και τα 60 frames ανά δευτερόλεπτο, βοηθούν αρκετά το έργο μας. Βοηθούν ίσως και υπερβολικά θα λέγαμε, διότι οι παραπάνω ελλείψεις στον αρχικό τίτλο, αποτελούσαν και μέρος της δυσκολίας του.

Τεχνικά χαρακτηριστικά

Για το τέλος αφήσαμε τον τεχνικό τομέα του τίτλου. Στο remake του παιχνιδιού βλέπουμε ένα εντυπωσιακό makeover. Το Ocarina of Time οπτικά, αποτελεί ένα από τα καλύτερα (αν όχι το καλύτερο) παιχνίδια του Nintendo Switch 2. Αυτό λίγο πολύ ήταν εμφανές και από τα τρέιλερ του, όμως πλέον μπορούμε να το πούμε με βεβαιότητα. Κάθε λεπτομέρεια είναι προσεγμένη στο έπακρο. Τα animations του Link αλλά και των υπολοίπων χαρακτήρων είναι πολύ φυσικά. Ακόμα και η κίνηση του γρασιδιού από τον άνεμο είναι εντυπωσιακά αληθοφανής. Η κλίμακα του κόσμου, όπως αναφέραμε και πριν είναι μεγαλύτερη και το Draw Distance σε επίπεδα Breath of the Wild, με πολύ καλύτερη ανάλυση. Ανεβαίνοντας σε υψηλά σημεία του χάρτη, έχουμε τη δυνατότητα να παρατηρήσουμε όλη την Hyrule, αποκτώντας έτσι την αίσθηση του που βρίσκεται το κάθε τι.

Ο ηχητικός τομέας είναι και αυτός εξαιρετικός. Οι 16μπιτες συνθέσεις του αρχικού παιχνιδιού, έχουν δώσει τη θέση τους σε νέες διασκευές, με πλήρη ορχήστρα. Υπάρχουν και νέες συνθέσεις και λεπτομέρειες όπως ήχοι από πουλιά, νερό, θρόισμα φύλλων και άλλα ηχητικά ερεθίσματα, με την ένταση τους να μεταβάλλεται ανάλογα με την απόσταση μας από αυτά. Εκπληκτικό είναι πως οι δημιουργοί έχουν καταφέρει να ενσωματώσουν στο gameplay του παιχνιδιού και το κομμάτι του ήχου. Τα voice overs είναι και αυτά σε άριστο επίπεδο. Το αρνητικό είναι πως οι φωνές των ηθοποιών ακούγονται κυρίως στα cutscenes και στις σημαντικότερες σκηνές. Μεγάλο μέρος των διαλόγων παραμένουν γραμμένοι σε κείμενο μέσα σε text boxes.

Στα υπόλοιπα Quality of Life στοιχεία, έχουμε αρχικά στο μενού το Threads of Time. Μια λειτουργία που καταγράφει την πρόοδό μας, τις σημαντικές εξελίξεις της ιστορίας και τους επόμενους στόχους μας. Έτσι έχουμε ένα μπούσουλα αν κάποια στιγμή “χαθούμε”. Μπορούμε επίσης να χρησιμοποιήσουμε τη λειτουργία Hall of Fallen Foes. Εδώ βρίσκουμε όσους εχθρούς έχουμε ήδη αντιμετωπίσει και μπορούμε να αναμετρηθούμε ξανά μαζί τους. Τέλος υπάρχει ανανεωμένο UI, συμβατότητα με amiibo, auto-save feature και άλλες μικροπροσθήκες.

Επίλογος

Κλείνοντας δεν έχουμε να πούμε πολλά παραπάνω για το The Legend of Zelda: Ocarina of Time. Το παιχνίδι ήταν κάτι περισσότερο από ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της γενιάς του. Δεν θα θέλαμε να χαρακτηρίσουμε το remake του ως ένα σύγχρονο παιχνίδι, αλλά περισσότερο ως διαχρονικό. Πλέον έχει ένα γυαλιστερό περιτύλιγμα, όμως η ουσία του παραμένει σε άλλα στοιχεία. Στην ιστορία του και τις ανατροπές της, στους εμπνευσμένους γρίφους του και στο συναίσθημα που εν τέλει σου αφήνει. Ένα συναίσθημα ανάμικτο, με πολλαπλές μικρές στιγμές χαράς, ευχαρίστησης και θλίψης. Και μίας νοσταλγίας για τα παιδικά μας χρόνια, με τα οποία μας συνδέει ξανά ο Link.

Το The Legend of Zelda: Ocarina of Time κυκλοφόρισε στις 5 Νοεμβρίου, αποκλειστικά για το Nintendo Switch 2.

Ευχαριστούμε θερμά την CD Media για την παραχώρηση του key code για τις ανάγκες του review.