Πρόλογος

Η σειρά Styx δεν προσπάθησε ποτέ να γίνει κάτι παραπάνω από αυτό που είναι: ένα καθαρόαιμο stealth franchise, φτιαγμένο για παίκτες που απολαμβάνουν την παρατήρηση, την υπομονή και την τιμωρία του λάθους. Το Styx: Blades of Greed επαναφέρει τον πράσινο αντι-ήρωα στην επικαιρότητα μετά από αρκετά χρόνια αναμονής καθώς ο τελευταίος τίτλος κυκλοφόρησε μακρινό 2017 και είχε αποσπάσει αρκετά υψηλές κριτικές.

Ιστορία

Η αφήγηση στο Blades of Greed κινείται στα γνώριμα επίπεδα της σειράς. Ο Styx παραμένει κυνικός, σαρκαστικός και βαθιά εγωκεντρικός, μπλεγμένος για ακόμη μία φορά σε ίντριγκες εξουσίας, προδοσίες και παιχνίδια συμφερόντων που ξεπερνούν το μπόι του… κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Η ιστορία δεν προσπαθεί να γίνει επική, ούτε να φορτώσει συναισθηματικό βάρος. Λειτουργεί περισσότερο ως όχημα για να δικαιολογήσει τις αποστολές και τις τοποθεσίες, με τον ίδιο τον Styx να κουβαλά σχεδόν όλο το αφηγηματικό βάρος μέσω των σχολίων και των μονολόγων του.

Συγκεκριμένα ο πράσινος κλέφτης αφήνει πίσω την νοοτροπία του “thief for hire” που είχε στον προκάτοχο του, ψάχνοντας τα Quartz τα οποία αποτελούν μία πολύτιμη και σπάνια πηγή ενέργειας, μέσω της οποίας μπορεί να αποκτήσει νέες ικανότητες.

Gameplay

Εδώ βρίσκεται η καρδιά του Styx: Blades of Greed. Το παιχνίδι παραμένει απόλυτα προσηλωμένο στο stealth, απαιτώντας από τον παίκτη να σκέφτεται κάθε κίνηση, να παρατηρεί διαδρομές, φωτισμό, περιπολίες και ευκαιρίες.

Οι μηχανισμοί είναι γνώριμοι αλλά πιο «στρωμένοι». Ο Styx διαθέτει περισσότερα εργαλεία και abilities που ενισχύουν τόσο την αθόρυβη προσέγγιση όσο και τις πιο επιθετικές stealth λύσεις. Η χρήση παγίδων, αποπροσανατολισμού και κάθετου level design δίνει ελευθερία στον τρόπο που θα προσεγγίσεις κάθε περιοχή.

Το combat παραμένει εσκεμμένα αδύναμο — και σωστά. Το παιχνίδι σε τιμωρεί αν προσπαθήσεις να παίξεις σαν action τίτλο, ενισχύοντας τη λογική ότι ο Styx επιβιώνει με πονηριά, όχι με δύναμη. Το level design ξεχωρίζει, με χάρτες που προσφέρουν πολλαπλές λύσεις και ενθαρρύνουν τον πειραματισμό, αν και σε σημεία γίνεται αισθητή μια επανάληψη φιλοσοφίας από παλαιότερους τίτλους.

Παρά την γενικά καλή και άμεση κίνηση του χαρακτήρα, σε μερικά πιο δύσκολα platforming κομμάτια υπάρχουν θέματα με το terrain και μπορεί να γλιστρήσει ή να μην πιάσει την άκρη κάποιας διαθέσιμης πλατφόρμας με αποτέλεσμα να σας εντοπίσουν ή να πεθάνετε ακαριαία αν το ύψος είναι μεγάλο.

Multiplayer

Το Styx: Blades of Greed είναι αυστηρά single-player εμπειρία και δεν περιλαμβάνει multiplayer ή co-op λειτουργίες όπως οι προκάτοχοι του. Η απουσία τους δεν ενοχλεί, καθώς το παιχνίδι έχει σχεδιαστεί εξ ολοκλήρου γύρω από τη μοναχική, μεθοδική εμπειρία stealth και τον ίδιο τον χαρακτήρα του Styx.

Τεχνικά χαρακτηριστικά

Στον τεχνικό τομέα, το παιχνίδι κινείται σε ικανοποιητικά αλλά όχι εντυπωσιακά επίπεδα. Τα γραφικά εξυπηρετούν τη λειτουργικότητα του stealth, με ξεκάθαρο φωτισμό, σκιές και ευανάγνωστα περιβάλλοντα, χωρίς όμως να διεκδικούν βραβείο καλύτερου τεχνικού τομέα. Να σημειώσουμε πως παρατηρήθηκε σε σπάνιες περιπτώσεις texture pop up, δηλαδή κατά την διάρκεια περιήγησης στον κόσμο μερικά κτίρια φόρτωναν ακόμα ή αντικείμενα δεν είχαν εμφανιστεί πλήρως μετά την είσοδο σε κάποιο εσωτερικό χώρο.

Μίας και το review έγινε σε PS5 θα μιλήσουμε στο κομμάτι επιδόσεων για αυτήν την έκδοση. Υπάρχουν κλασσικά τα δύο Quality και Performance modes με το ένα να έχει καλύτερη εικόνα και ανάλυση στα 30fps ενώ το άλλο να έχει χαμηλότερη ανάλυση στα 60fps. Στο Quality mode δυστυχώς το framerate δεν είναι σταθερό αρκετά για να έχει κάποιος ευχάριστη εμπειρία με αρκετά stutters και fps drops σε μεγαλύτερες περιοχές. Από την άλλη το Performance mode μπορεί να στοχεύει τα 60fps, όμως υπάρχουν περιπτώσεις όπου ο μεγάλος αριθμός από εχθρούς και τα particle effects από κάποια δύναμη επιφέρουν σποραδικά drops.

To ΑΙ είναι ικανοποιητικό για έναν stealth τίτλο αν και υπάρχουν στιγμές που οι εχθροί δεν αντιδρούν πάντα με συνέπεια. Δεν είναι προβλήματα που «σπάνε» το παιχνίδι, αλλά θυμίζουν ότι πρόκειται για τίτλο με περιορισμένο budget.

Ο ηχητικός τομέας κάνει σωστά τη δουλειά του, με τον Styx να ξεχωρίζει ξανά χάρη στην ερμηνεία και το χιούμορ του, ενώ η μουσική επένδυση κάθε περιοχής είναι πολύ όμορφη και θυμίζει στο παίκτη πως μιλάμε για μία εποχή με ξωτικά, ορκ και goblins και τις μεταξύ αυτών διαμάχες.

Επίλογος

Το Styx: Blades of Greed δεν επαναπροσδιορίζει το stealth genre, ούτε προσπαθεί να το κάνει. Είναι μια τίμια, στοχευμένη συνέχεια που απευθύνεται ξεκάθαρα στο κοινό της σειράς καθώς και σε όσους ψάχνουν έναν τίμιο stealth τίτλο σε μία εποχή που έχουν εκλείψει.

Ο Styx παραμένει πιστός στον εαυτό του και αυτό είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του τίτλου ενώ τα τεχνικά θέματα τον κρατάνε από το να γίνει η απόλυτη επιστροφή του πράσινου κλέφτη που οι fans περιμένανε.

Ευχαριστούμε θερμά την AVE S.A. για την παραχώρηση του key code για τις ανάγκες του review.